Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2025/2531 K.2025/6485

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde Covid 19 salgın hastalığı nedeniyle 7226 sayılı yasanın geçici 1'nci maddesi ile 13.03.2020 - 15.06.2020 tarihleri arasında CMK'daki sürelerin durdurulduğu dikkate alındığında katılan vekilinin temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilerek ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun (5271 sayılı Kanun) 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince, sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan 213 sayılı Kanun'un 359/a-2, 5237 sayılı Kanun'un 62, 53. ve 58. maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine duruşma açılmaksızın yapılan inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 280/1-a ve 303/1-a maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesinin kararındaki mahkûmiyet hükmünün kaldırılmasına, sanığın 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a. maddesi uyarınca beraatine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca katılan vekilinin temyiz isteminin esastan reddine karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; somut olayda toplanan delillerin sanığın suçunun sübutuna yeter nitelikte olduğu halde delillerin takdirinde hata yapıldığını, sanığın mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince, sanığın işyerine ait vergi kanunlarına göre tutulan ve ibraz mecburiyeti bulunan defter ve belgelerini haklı bir neden olmadan kendisine bildirilen süre içerisinde ibraz etmediği yine aynı süre içerisinde iş yerinde inceleme yapılmasını istediğine dair talebini de ilgililere bildirmediği, 04/04/2016 ve 05/04/2016 tarihli adres tespit tutanağında mükellefin adresten ayrılmış olduğunun tespit edildiğinin anlaşılması karşısında sanığıın üzerine atılı suçu işlediği kabulü ile hakkında mahkumiyet kararı verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince yapılan incelemede; sanığın işyerinin faal olduğu, defter ve belgelerin ibrazı için çıkartılan tebligatların sanığın bir işi nedeniyle gelmiş olduğu Denetim Koordinasyon Müdürlüğünde bizzat kendisine yapıldığı, bu nedenlerle 213 Sayılı Yasanın 139. maddesinde düzenlenen terk unsurunun bulunmadığı, sanığın Vergi Dairesi'nde inceleme yapılmasına ilişkin herhangi bir talebinin de bulunmadığı, Tepecik Vergi Dairesi Müdürlüğü' nün 14/01/2020 tarihli cevabi yazısında, sanığın yetkilisi olduğu şirketin suç tarihi sonrasında 30/11/2016 tarihinde resen terk olduğunun bildirilmesi dikkate alındığında;

sanığa isnat edilen suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesinin mahkumiyete ilişkin kararının kaldırılması ile sanığın 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a. maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, yüklenen suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek Mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla, Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin kararında, katılan vekili tarafından öne sürülen tüm temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,