Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2025/4705 K.2025/8685

Sanık hakkında Yargıtay 9. Ceza Dairesince verilen bozma ilamı üzerine kurulan hükmün.

Cumhuriyet savcısı ve sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilam ile hükmedilen 2.000 TL adli para cezasının karar tarihi itibariyle kesin nitelikte olmadığı ve Yargıtay Kapatılan

14. Ceza Dairesinin 25.09.2013 tarihli ve 2012/8233 Esas, 2013/9668 Karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği belirlenerek yapılan incelemede;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemenin sanık hakkında cinsel taciz suçundan 5237 sayılı TCK'nın 105/1, 105/2-d, 43/1, 62/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 4 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına ilişkin kararına yönelik sanığın temyiz istemine dayalı olarak yapılan inceleme sonucunda Yargıtay

9. Ceza Dairesince verilen 15.02.2023 tarihli bozma kararı üzerine basit yargılama usulüne uygulanarak verilen karara sanık tarafından itiraz edilmesi üzerine genel hükümlere göre yapılan yargılama sonunda Yerel Mahkemece sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan 5237 sayılı TCK'nın 123/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca Cumhuriyet savcısının ve sanığın temyiz isteklerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri; tekerrüre esas alınan Kayseri

5. Sulh Ceza Hakimliğinin 2010/824 Esas- 2010/1245 Karar sayılı ilamı incelendiğinde sanığın 5237 sayılı TCK 105/1 maddesi gereğince doğrudan para cezası seçilerek neticeten 2000 TL adli para cezasıyla cezalandırıldığı, bu nedenle doğrudan verilen para cezaları tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden sanık hakkında hem mükerrir olmamasına rağmen mükerrir denilerek TCK 62. maddesinin uygulanmaması hem de sanığın mükerrirlere özgü infaz rejimine tabi tutulmasının hatalı olduğuna, sanığın temyiz sebepleri;

atılı suçu işlemediğine, katılanı tanımadığına, telefonu verdiği arkadaşlarının birinin kullanarak katılanı aramış olabileceğine, beraatine karar verilmesi gerektiğine, aksi takdirde lehine olan hükümlerin uygulanması gerektiğine, usul ve yasaya aykırı kararın bozulması gerektiğine, zamanaşına uğradığına, dosyanın düşürülmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, Yargıtay 9. Ceza Dairesince verilen bozma ilamı üzerine yapılan yargılama sonunda; kendi kullanımında olan cep telefonu ile ısrarlı şekilde katılanı arayıp rahatsız eden sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 123/1. maddesindeki kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

ve KARAR Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Simav