Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2022/11667 K.2023/3934

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de,

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak başlatılan kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takipte, borçlunun icra mahkemesine başvurusunda, takip dayanağı bonolardaki imzanın kendisine ait olmadığını ileri sürerek takibin iptali isteminde bulunduğu, İlk Derece Mahkemesince, imzaya itirazın kabulü ile takibin durdurulmasına ve alacaklı aleyhine takip konusu alacağın % 20’si oranında tazminata ve alacağın % 10’u oranında para cezasına hükmedildiği, alacaklı tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği görülmektedir.

İİK'nun 170/son maddesinde; "...İcra mahkemesi, itirazın kabulüne karar vermesi halinde, senedi takibe koymada kötü niyeti veya ağır kusuru bulunduğu takdirde, alacaklıyı senede dayanan takip konusu alacağın %20'sinden aşağı olmamak üzere tazminata ve alacağın % 10'u oranında para cezasına mahkum eder" hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda, bilirkişi incelemesi sonucunda imzanın borçluya ait olmadığı tespit edildiğinden imzaya itirazın kabulüne karar verilerek takibin durdurulduğu, alacaklı lehtarın imzanın avalist borçluya ait olmadığını bilebilecek durumda olduğu ve borçlunun tazminat talebinde bulunduğu görülmektedir.

O halde, İlk Derece Mahkemesince, alacaklı hakkında asıl alacak miktarı üzerinden tazminata ve para cezasına hükmedilmesi gerekirken takip konusu alacak miktarı esas alınmak suretiyle yazılı şekilde tazminata ve para cezasına hükmedilmesi isabetsiz olup, kararın belirtilen nedenle bozulması gerekir ise de, anılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından, İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekmiştir.