Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2023/6170 K.2023/5090

Borçlunun ödeme şartını ihlâl suçundan sanık ...'nun, 2004 sayılı İcra ve İflâs Kanunu’nun 340. maddesi uyarınca 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair Ankara 15. İcra Ceza Mahkemesinin 10.11.2020 tarihli ve 2019/765 esas, 2020/568 sayılı kararı aleyhine ... Bakanlığı'nın 12.05.2023 gün ve 94660652-105-06-27366-2022-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.07.2023 tarihli ve KYB- 2023/63170 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

2004 sayılı Kanun’un "Borçlunun ödeme şartını ihlali halinde ceza" başlıklı 340. maddesinin "111 inci madde mucibince veya alacaklının muvafakati ile icra dairesinde kararlaştırılan borcu ödeme şartını, makbul bir sebep olmaksızın ihlal eden borçlunun, alacaklının şikâyeti üzerine, üç aya kadar tazyik hapsine karar verilir. Hapsin tatbikine başlandıktan sonra borçlu borcun tamamını veya o tarihe kadar icra veznesine yatırmak zorunda olduğu meblağı öderse tahliye edilir; ödemelerini tekrar keserse, hakkında tazyik hapsine yeniden karar verilir. Ancak, bir borçtan dolayı tazyik hapsinin süresi üç ayı geçemez." hükmü karşısında, aynı borç ilişkisi nedeniyle sanık hakkında bir defaya mahsus olmak üzere 3 aya kadar tazyik hapsine karar verilebileceği,

Dosya kapsamına göre, sanığın Ankara 19. İcra Müdürlüğünün 2018/6940 esas sayılı dosyası kapsamında vermiş olduğu 28.09.2018 tarihli taahhüde ilişkin borcunu ödemeyerek taahhüdü ihlâl etmesi eylemi nedeniyle, Ankara 8. İcra Ceza Mahkemesinin 31.10.2019 tarihli ve 2018/726 esas, 2019/597 sayılı kararıyla 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına karar verildiği ve anılan kararın 29.11.2019 tarihinde kesinleştiği, anılan tazyik hapsinin 16.03.2021 tarihinde infaz edildiği,

sanığın bu defa aynı borç ilişkisi nedeniyle aynı takip dosyası kapsamında vermiş olduğu aynı taahhüde ilişkin borcunu ödemeyerek taahhüdü ihlâl etmesi eylemi nedeniyle, Ankara 15. İcra Ceza Mahkemesinin 2019/765 esasına kayden yapılan yargılama neticesinde mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmakla, aynı borç ilişkisi nedeniyle sanık hakkında tekrar 3 aya kadar tazyik hapsine karar verilemeyeceği cihetle, sanık hakkında aynı fiil sebebiyle açılan mükerrer davanın reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden,

yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; anılan ihbarnamede, sanık hakkında aynı fiil sebebiyle açılan mükerrer davanın reddine karar verilmesi istemiyle kanun yararına bozma yoluna başvurulmuş ise de; dosya kapsamına göre, somut olayda, sanığın Ankara 19.İcra müdürlüğünün 2018/6940 esas sayılı dosyası kapsamında vermiş olduğu 28.09.2018 tarihli taahhüdün 25.08.2019-25/09/2019 tarihli taksitlerine ilişkin borcunu ödemeyerek taahhüdü ihlâl etmesi eylemi nedeniyle, Ankara 15. İcra Ceza Mahkemesinin 10.11.2020 tarihli ve 2019/765 esas, 2020/568 sayılı kararıyla 3 aya

kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına karar verildiği, Ankara 8. İcra Ceza Mahkemesinin 31.10.2019 tarihli ve 2018/726 esas, 2019/597 karar sayılı dosyasında ise, Ankara 19.İcra müdürlüğünün 2018/6940 esas sayılı dosyası kapsamında vermiş olduğu 28.09.2018 tarihli aynı taahhüdün farklı taksiti olan 25.10.2018 tarihli taksitine ilişkin borcun ödemeyerek taahhüdün ihlâl edilmesi eylemi nedeniyle, 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına karar verildiği dikkate alındığında, dosyalar kapsamına göre, aynı taahhüdün farklı taksitlerine ilişkin şikayetler nedeniyle açılan davaların 5271 sayılı CMK'nun 223/7.

Maddesi kapsamında mükerrer dava olarak kabulünün mümkün olmadığı anlaşılmış olup, Ankara 8. İcra Ceza Mahkemesinin 31.10.2019 tarihli ve 2018/726 esas, 2019/597 karar sayılı kararı ile verilen 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezasının tamamının 16.03.2021 tarihinde infaz edilmiş olduğunun Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı İcra İlamat Masasının 2019/2466 tazyik hapsi nolu ve 24.03.2021 tarihli yazı içeriğinden anlaşılması karşısında, borçlu sanık hakkında aynı taahhüt nedeniyle açılan Ankara 15. İcra Ceza Mahkemesinin 10.11.2020 tarihli ve 2019/765 esas, 2020/568 sayılı kararı ile açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken,

yazılı şekilde cezalandırılmasına karar verilmesinde isabet görülmediğinden, kanun yararına bozma talebi bu gerekçeyle yerinde görülmüştür.