Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/14834 K.2012/20117

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, karı koca olan mağdurlar ... ve ...’ın ortak kullandığı eve girerek, av tüfeği ile bayan çantasındaki 8 TL parayı çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin, 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesine uyan tek suç olarak kabulü yerine, iki ayrı suç kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2-Sanığın, mağdurların evine 30.08.2005 tarihinde gündüz vakti girip, av tüfeği ve parayı çaldıktan sonra, hırsızlığı fark eden ve akşam saatlerinde kendisini gören mağdur ... ile tanık ...’ın tüfeği getirmesini istemelerine rağmen kaçtığı ve 02.09.2005 tarihinde jandarmaya çaldığı av tüfeği ile gelip teslim olduğunun anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK’nın 146/1. maddesinde öngörülen “kısa bir süre kullanma” koşullarının gerçekleşmediği gözetilmeden, suçun kullanma hırsızlığı olduğu kabul edilerek, şikayet yokluğu nedeniyle yazılı biçimde karar verilmesi,

3-Sanığın girdiği evden av tüfeği ile birlikte para da çaldığının anlaşılması karşısında; koşulları bulunmadığı halde 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesi uyarınca uygulama yapılarak ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,