Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/34730 K.2013/7415

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan zamanaşımı süresi içerisinde karar verilmesi mümkün görülmüş; somut olayda suçun işlendiği zaman diliminin eylemin gerçekleştirilmesinde sağladığı kolaylık göz önüne alınarak, 5237 sayılı TCK'nın 143/1. maddesi uygulamasında üst sınırdan artırım yapılmasında isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bu hususa ilişkin bozma isteyen düşünce benimsenmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça konu eşya her ne kadar iş yeri içerisine girilmeden el uzatılarak alınmış ise de, bina içerisinde bulunan eşyayı çaldığının anlaşılması karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi ile uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmeden yeterli olmayan gerekçeyle aynı Yasanın 141/1.maddesiyle uygulama yapılmak suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

2-Kabule göre;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 141/1, 143/1 ve 145. maddeleri uygulanarak tayin edilen 8 ay hapis cezasından, aynı Yasanın 62/1. maddesi ile 1/6 oranında indirim yapılırken, hapis cezasının 6 ay 20 gün hapis cezası yerine, hesap hatası sonucu 10 ay hapis cezasına hükmedilerek fazla cezaya hükmolunması,