Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2011/3492 K.2012/4141

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın şikayetçiye yönelik eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1, 59/2, 81/2-3; maddeleriyle, hükümden sonra 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 Sayılı TCK'nın şikayetçiye yönelik eylemine uyan 142/1-b, 143/1, 62/1; 116/2-4, 62/1; 151/1, 62/1 maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucunda, iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçları ile ilgili 5271 sayılı Yasanın 5560 sayılı Yasa ile değişik 253 ve 254. maddeleri dikkate alındığında “uzlaşma” hükümlerinin uygulanması durumunda 5237 sayılı TCK’nın, uygulanmadığı takdirde ise 765 sayılı Yasa hükümlerinin hükümlü yararına bulunduğunun gözetilmemesi ve sanığa uzlaşma hakkı tanınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi,