Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/17404 K.2013/27989

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK’nın 493/1 maddesinde tanımlanan suçun öğelerinin farklı olduğu, olay tarihinde, sanığın önce çay ocağının kapı kilidini kırdığı, daha sonra müştekiye ait işyeri ile ortak olan çay ocağı duvarını yıkarak delmek suretiyle müştekiye ait işyerine girdiği,

masanın çekmecesinde bulunan kasanın anahtarını alarak kasayı açtığı ve müşteki beyanına göre toplam 750 gram 14 ayar altın ile 270.000.000 TL para alarak hırsızlık yapan sanığın eyleminin 765 sayılı TCK'nın 493/2, 522 ve 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddelerine uyan hırsızlık suçunun yanı sıra, müştekinin şikayetçi olduğu ve uzlaşmak istemediği de gözetilerek aynı yasanın 116/2, 151/1 maddelerine uyan işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu.

5252 sayılı yasanın 9/3. maddesine göre karşılaştırmanın buna göre yapılması gerektiği gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b. maddesi ile 765 sayılı TCK'nın 493/1, 522(pek hafif). maddeleri kapsamında olduğundan bahisle yazılı şekilde uygulama yapılması yapılan uygulamaya göre 765 sayılı TCK'nın lehe olması nedeni ile, yine 765 sayılı TCK'nın 522. maddesinin uygulanması sırasında suç tarihindeki ekonomik koşullar, paranın satın alma gücü ve yerleşik uygulamaya göre çalınan eşyaların değerinin pek fahiş yerine pek hafif kabulü, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.