Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/17428 K.2013/29145

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın, olay tarihinde mağdurun işletmekte olduğu Adnan Menderes Üniversitesi vakıf kantinine gelerek, önce 2 adet meyve suyu alarak 100 TL verdiği ve para üstü olarak 96 TL aldığı, daha sonra meyve sularının pahalı olduğunu bahane ederek meyve sularını iade edip para üstünü aldığı, bu sırada yaş küçüklüğü nedeniyle hakkında ayrı tahkikat yürütülen ...’ın müştekiyi oyaladığı, sanığın ise yeniden meyve suyu alarak 100 TL verdiği ve aynı şekilde almaktan vazgeçerek ikinci kez 96 TL aldığı, bu şekilde kafası karışan mağdureden 97.4 TL tutarındaki parayı “el çabukluğu” sureti ile çalan sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a maddesine uyduğu halde, hatalı nitelendirme ile aynı yasanın 142/2-b maddesi ile uygulama yapılarak fazla cezaya hükmolunması;

2- 5237 sayılı TCK'nın 53. maddenin 3.fıkrasına göre, koşullu salıverilen sanık hakkında, aynı maddenin 1.fıkrasının (c) bendinde öngörülen kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından hak yoksunluğunun uygulanamayacağının gözetilmemesi;