Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/2157 K.2013/12894

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Somut olayda suça konu aracın karşısında, inşaat alanında gözcülük yapan sanıkların hırsızlık suçu üzerinde tam olarak fiili hakimiyet sağlaması dolayısıyla asli fail olarak kabulü gerektiği gözetilmeden “yardım eden” olarak kabulü ile cezalarından 5237 sayılı TCK'nın 39/2. maddesi uyarınca indirim yapılması ve kesintisiz takip olmaksızın, kolluğun rutin devriye görevi esnasında yakalanan sanıkların eylemlerinin tamamlandığı halde teşebbüs hükümlerinin uygulanması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Müştekiye ait aracın bilirkişi raporuna göre, sağlam ve muhkem olan arka cam fitilini keserek araç içinden hırsızlık yapan sanıkların eyleminin 765 sayılı TCK 493/1-son, 522 ve 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b,143 ve 53. maddelerinde düzenlenen "hırsızlık" suçunun yanında, müştekinin şikayetçi olduğu da gözetilerek aynı Yasanın 151/1 maddelerinde tanımlanan ''mala zarar verme'' suçunu da oluşturduğu değerlendirilip 5252 sayılı yasanın 9/3 maddesi uyarınca denetime imkan verecek şekilde lehe yasa değerlendirmesi yapılması gerektiği gözetilmemiş ise de, yapılan uygulamanın sanıklar lehine olması ve aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıklar hakkında ortak yapılan yargılama giderlerinin paylarına düşen miktarlar da ayrı ayrı alınması yerine, “müteselsilen” alınmasına karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,