Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/771 K.2013/9604

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıkların, yakınana ait otomobilin kilitli olan kapısını zorlamak sureti ile açmak istedikleri sırada yakalandıklarının anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi yerine, aynı yasanın 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması, sonuç ceza değişmediğinden; sanıklar hakkında hükmolunan cezadan teşebbüs nedeniyle indirim yapılırken, uygulama maddesi olarak sözü edilen yasanın 35/2. maddesinin gösterilmemesi ise, bu eksikliğin mahallinde giderilmesi olanaklı bulunduğundan bozma nedenleri yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 11/1. maddesi gereğince, aynı Yasanın 5. maddesinde öngörülen koruyucu ve destekleyici tedbirlerin suça sürüklenen ve ceza sorumluluğu olmayan çocuklar bakımından uygulanabileceği gözetilmeden; somut olayda ceza sorumluluğu olan ve hakkında mahkumiyet kararı kurulan sanıklar Ercan ve Halil hakkında, anılan Yasanın 5/1-a maddesinde yazılı tedbirlere hükmedilmesi;