Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2017/2436 K.2018/12342

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Sanık tarafından verilen eski hale getirme, temyiz ve infazın durdurulmasına ilişkin dilekçelerde; tebliğ tarihinde cezaevinde olduğunu, kararın usulüne uygun tebliğ edilmemesi nedeniyle temyiz hakkını kullanamadığının belirtildiği, temyiz dilekçesi ve eski hale getirme istemli dilekçelerin birlikte verilmesi halinde, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca karar verme yetkisinin Yargıtay'ın ilgili dairesi olduğu, bu nedenle mahkemenin 30.06.2016 tarih, 2008/627 Esas ve 2009/1006 Karar sayılı hırsızlık suçuyla ilgili ek kararının kaldırılarak yapılan incelemede;

Yokluğunda verilen 29.12.2009 tarihli kararın sanığın cezaevinde bulunduğu sırada Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre 04.03.2010 tarihinde tebliğ edildiği, ancak 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 19. ve Tebligat Tüzüğü’nün 25. maddelerine göre tebliğ sırasında cezaevinde bulunan sanığa yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu, daha sonra sanığa usulüne uygun olarak yapılmış herhangi bir tebligatın da bulunmadığı, şöyle ki;

karar cezaevinde bulunduğu sırada sanığa 20.05.2016 tarihinde tebliğ edilmiş ise de 5271 sayılı CMK'nın 35/3. maddesi uyarınca kararın sanığa açıkça anlatıldığına dair herhangi bir açıklama bulunmadığından yapılan tebliğ işleminin usulüne uygun olmadığı, öte yandan sanığın içtimalı müddetname kararını 09.01.2014 tarihinde öğrenmesinin de gerekçeli karar tebliği yerine geçmeyeceğinin anlaşılması karşısında, sanığın öğrenme üzerine yaptığı 17.06.2016 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek, yapılan incelemede;