KÜNYE
(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi 2012/10885 E., 2012/20276 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Eylül 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
306 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.
KARAR
Davacı; davalının düzenlemiş olduğu 08/09/2008 tarihli hatalı ekspertiz raporundan kaynaklı olarak bankanın uğramış olduğu 77,800 TL lik zararın merkez bankasının kısa vadeli kredilere uyguladığı avans faizi ile birlikte alınarak bankaya ödenmesini istemiştir.
Davalı; 14/02/2009 tarihinde kanuni takibe geçilen tüm kredi borçları 01/06/2011 tarihinde ödendiğini bu şekilde davacı bankanın zararının ortadan kalktığını davacının aleyhine sürdürmekte olduğu davanın hiç bir hukuki yararının bulunmadığını belirterek davanın reddini dilemiştir.
Mahkemece; dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, Davacı taraf yararına AAÜT gereğince 6.842,00 TL vekalet ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bent dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,
2-Mahkemece, “dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına” dair karar verildiği anlaşılmış olmakla, davalı lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 6.maddesi hükmü de gözetilmek suretiyle maktu vekalet ücretine hükmedilmesi de gerekmekte iken, nispi vekalet ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki bu yanlışlığın
giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK 436/2 maddesi hükmü gereğidir.
Yargıtay 13. Hukuk Dairesi, E. 2012/10885, K. 2012/20276, 20 Eylül 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama