Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2012/29301 K.2013/24928

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 1 nolu parselde kayıtlı ,,,,1S blok olarak adlandırılan apartman dairelerini çeşitli tarihlerde davalı şirketten satın aldıklarını, sözleşmelerde meskenlerin hangi tarihte ve ne şekilde teslim edileceğinin kararlaştırılmasına rağmen 30.11.2002 ve 30.11.2005'te anahtar teslimi şeklinde teslimi gerekirken bu bloklarla ilgili belediyeden yapı kullanma ruhsatı alınmadığını ve dairelerin bu tarihten çok sonra birçok eksiğiyle birlikte teslim edildiğini, site sakinlerinin yaklaşık 3 yıl boyunca iskan ruhsatı olmadığı için tanker suyuna va fahiş fiyatlı şantiye suyuna mahkum edildiğini,

sitenin bağımsız bölümleri ve ortak alanlarında birçok eksik ve hatalı imalatın bulunduğunu ileri sürerek, davacılar için ayrı ortak alanlardaki eksik işler bedeli, fahiş ödenen su parası bedeli, kira kaybı bedeli, faturalı harcamalar bedeli ve dairenin değer kaybı bedelinin temerrüt tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, kısa kararda davanın kısmen kabulü ile bir kısım davacılar yönünden bilirkişi raporunda belirlenen miktarı gösterir listede(su bedeli hariç) 1-57 sıra nosu arasında yer alan davacılar yönünden toplam talep edebilecekleri tutarların dava tarihi itibariyle işleyecek avans faizleri ile beraber davalıdan tahsiline, davacılardan

..., ..., ..., ..., ...'nun dava dilekçesinde fazla olan miktarı bakımından ıslah tarihi olan 05.10.2011 tarihinden itibaren avans faizi yürütülmesine, birleşen davanın kısmen kabulüne; gerekçeli kararda ise, ... isminin hükümden çıkartılmasına, kısa karara ilaveten davacılar ..., ..., . ve ... yönünden açılan davanın husumetten reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2009/19-109 Esas ve 2009/123 Karar sayılı ilamında değinildiği üzere, 10.04.1992 tarih, 1991-7 Esas 1992-4 Karar Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı, hâkimin tefhim etmiş olduğu kısa kararla gerekçeli kararın uyum içinde olması gerektiğini öngörmektedir. Yargı erkinin görev ve yetkisi, Anayasa ile yasaları amaçlarına uygun olarak yorumlayıp uygulamak, keza İçtihadı Birleştirme Kararlarının bağlayıcılığını gözetmekten ibarettir. Kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiye cevaz verilmemesinin amacı, kamunun mahkemelere olan güveninin sarsılmamasına yöneliktir. Tefhim edilen hüküm başka, gerekçeli karardaki hüküm başka ise bu durumun mahkemelere olan güveni sarsacağı tartışmasızdır.

Öyle ki, İçtihadı Birleştirme Kararında bu konuya çok büyük bir önem verilmiş, çelişkinin varlığı tespit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu nedenle bozulması gerektiğine işaret edilmiştir.

1086 sayılı HUMK.' nun 381. maddesi gereğince mahkeme, hazır olan tarafların iddia ve savunmalarını dinledikten sonra yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Kararın tefhimi en az, aynı yasanın 388. maddesinde belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur.

HUMK.' nun 388/son. maddesi gereğince de istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenilen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Yine aynı kanunun 389. maddesinde de hüküm kısmında iki tarafa yükletilen hak ve borçların tereddüde yer vermeyecek şekilde belirtilmesi zorunluluğu tekrarlanmıştır.

Aynı maddenin son fıkrası gereğince de zorunlu nedenlerle yalnız hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın sonradan belli bir süre içinde yazılması mümkündür. Bu gibi hallerde de HUMK.' nun 388. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren kısa karar ile daha sonra yazılan gerekçeli kararın birbirine uygun olması zorunludur. Aynı hüküm 01.10.2011 tarihinde

yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu' nun 297. maddesinde de yer almıştır. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Öte yandan kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HMK.' nun yukarda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir görevdir.

Temyize konu davada; kısa kararda, bir kısım davacılar yönünden hüküm kurulmayıp, gerekçeli kararda hüküm kurulmuş olması, yine kısa kararda hakkında hüküm kurulan ... isminin gerekçeli karardan çıkartılmış olması, az yukarıda açıklanan kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırı olup, kararın bozulmasını gerektirir. Mahkemece 10.4.1992 tarih ve 1991/7 Esas 1992/4 sayılı İçtihatı Birleştirme Kararında da benimsendiği gibi kısa karar ile bağlı kalınmadan, ancak kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki giderilecek şekilde yeniden bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davacılar ve davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.