Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2011/11167 K.2013/5191

Basit cinsel saldırı suçundan sanık ...’ın bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; cinsel taciz suçundan mahkûmiyetine dair İzmir 5. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 26.02.2009 gün ve 2009/119 Esas, 2009/78 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin aşamalardaki samimi anlatımlarına, dosya içeriğine ve kabule göre, katılana sarılıp öpmeye çalıştığı ve kalçalarına dokunduğu anlaşılan sanığın eyleminin TCK.nın 102/1. maddesinde düzenlenen basit cinsel saldırı suçunu oluşturduğu halde, suç vasfında yanılgıya düşülerek TCK.nın 105. maddesinde düzenlenen cinsel taciz suçundan hüküm kurulması,

Uygulamaya göre de;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 03.02.2009 gün ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı Kararın da belirtildiği üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararın maddi zarar olduğu, manevi zararı kapsamadığı ve katılanın dosyaya yansıyan maddi bir zararı da bulunmadığı gibi sabıkası olmayan sanık hakkındaki hapis cezasının da yeniden suç işlemeyeceği kanaati oluştuğu için ertelendiğinin anlaşılması karşısında, CMK.nın 231. maddesinde öngörülen diğer koşullar incelenip değerlendirilmeden katılanın uğradığı manevi zararın giderilmediği gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,