Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2011/967 K.2011/6173

Irza geçme ve reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanıklar ... ve ...’nın yapılan yargılamaları sonunda; ırza geçme suçundan mahkûmiyetlerine ve mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan ise beraatlerine dair Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 28.12.2005 gün ve 2005/499 Esas, 2005/441 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanıklar müdafii tarafindan istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Mahkemenin 14.10.2004 gün ve 2002/244 Esas, 2004/169 sayılı Kararının, sanık ... tarafından temyiz edildiği, sanık ... hakkında ırza geçme ve reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerinin ise temyiz edilmeksizin kesinleştiği anlaşıldığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının iadesinden sonra sanık ... hakkında ırza geçme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan verilen beraat hükmünün hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu,

bu itibarla temyize hak kazandırmayacağından, O Yer Cumhuriyet Savcısının ve sanık ... müdafiin bu sanık hakkında verilen hükümlere yönelik temyiz taleplerinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin sanık ... hakkında verilen hükümlerle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ırza geçme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde; Delillerle iddia, savunma ve duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık müdafiin yerinde görülmeyen itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, Sanık hakkında reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyizlere gelince; Sanığa atılı reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçunun 765 sayılı TCK.nın 430/2. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle