Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2012/11171 K.2014/6143

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin olayın tek tanığı olması, beyanlarından başka delil bulunmaması karşısında mahkemesince dinlenmesi ile sanığın 26.03.2010 tarihli duruşmada mağdureyle birlikte kaldıkları evin koridorunda mescit bulunduğu ve burada fuhuş yapılmasının mümkün olmadığı yönündeki savunması karşısında mahallinde keşif yapılarak evin bulunduğu yer itibariyle suçun işlenmesine elverişli olup olmadığı belirlendikten sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi yerine, eksik soruşturmayla yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanık hakkında hapis cezasına mahkûmiyetinin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nın 53/3. maddesine göre 53/1-c madde ve bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğun koşullu salıvermeye kadar uygulanacağı, alt soyu haricindekiler yönünden ise bu hak yoksunluğunun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Sanık hakkında belirlenen gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK.nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,