Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2014/8903 K.2017/2983

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinden önce başkasıyla evli olmasına rağmen bir dönem yanında çalışan yirmi yaşındaki mağdureden hoşlanan sanığın, birlikte yaşama teklifini reddeden mağdurenin işten ayrılmasından sonra olay günü tanık Yeter'le birlikte işe gitmek için araç bekleyen mağdurenin yanına kullandığı otomobille geldiği ve araca binmesini istediği, mağdurenin olumsuz yanıt vermesi üzerine aşağı inip kolundan çekerek zorla araca bindirmeye çalıştığı sırada mağdurenin karşı koyması ve tanığın çevreden yardım istemesi nedeniyle onu bırakarak araçla olay yerinden ayrılmak zorunda kaldığı tüm dosya içeriğinden anlaşıldığından, sanığın 5237 sayılı TCK'nın 109/2, 35/2. maddeleri gereğince mahkumiyeti yerine suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek aynı Kanunun 109/1, 35/2. maddeleri ile hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanık hakkında TCK'nın 109/1, 35/2. maddeleri gereğince belirlenen 1 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Kanunun 62/1. maddesi ile 1/6 oranında indirim yapıldığında 1 yıl 3 ay yerine 15 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

Sanık müdafiin lehe hükümlerin uygulanması yönündeki talebine karşılık 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Hükümden sonra 24.11.2015 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,