Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2010/10901 K.2010/12283

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 18.10.2006 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.02.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Davalılardan ... ve ... davanın reddini savunmuş, diğer davalı savunmada bulunmamıştır.

Mahkemece davacının maliki olduğu 265 sayılı parselin nisbi geçit ihtiyacı içinde olduğu kabul edilerek bilirkişiler krokisinde A, B ve C harfleri ile gösterilen yerlerden geçit tesisine karar verilmiştir.

Hükmü, 267 sayılı parsel maliki ... temyiz etmiştir.

Geçit davalarında amaç genel yolla bağlantısı olmayan taşınmazları bu yola bağlantısının sağlanmasıdır. Kural olarak da, geçit ihtiyacı içerisinde bulunduğu kabul edilen taşınmazlar genel yolla bağlantısı bulunmayan taşınmazlardır. Somut olayda ise, davacının maliki bulunduğu 265 sayılı parselin doğuda genel yola cepheli olduğu görülmektedir.

Her ne kadar harita düzenlemekte görevli bilirkişilerin davacı parseli ile doğudaki yol arasında kot farkı olduğunu, davacının buradan yararlanamayacağını ifade etmiş ise de bu konuda uzman değillerdir. HUMK'nun 275 maddesine göre uzmanlık alanında olmayan bir konuda beyanda bulunduklarından bu rapor hükme dayanak yapılamaz. Diğer taraftan anılan raporda davacının 265 sayılı parselinin doğusundaki cephenin bütününden genel yola inilip inilemeyeceği de açıklanmamıştır.

Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş, yerinde keşif yaparak 265 sayılı parselin doğusundaki ile genel yolun konumunu inşaat mühendisi ve jeolog bilirkişiye inceletmek buradan davacının yararlanma olanağı bulunup bulunmadığı ve yapılması gerekli masrafı tespit etmek, bu konuda ayrıntılı ve gerekçeli rapor alındıktan sonra davacının yol ihtiyacı içerisinde olup olmadığını saptamak bunun sonucuna göre uygun bir karar vermek olmalıdır.

Dava eksik inceleme ve araştırmayla hükme bağlandığından karar bozulmalıdır.