Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2015/2823 K.2015/10512

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 28.11.2013 gününde verilen dilekçe ile mirasçılık belgesinin iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24.06.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

_ KARAR _

Dava, mirasçılık belgesinin iptali ve yeni mirasçılık belgesi verilmesi isteğine ilişkindir.

Davalılar, davayı kabul etmemişlerdir.

Mahkemece, ..... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2013/1965 Esas, 1939 Karar sayılı mirasçılık belgesinin iptali ile mirasçılık belgesi düzenlenmesine ilişkin talep hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren HMK'nın 2. maddesi gereğince dava konusunun değer ve miktarına bakılmaksızın malvarlığı haklarına ve şahıs varlığına ilişkin davalarda aksine bir düzenleme bulunmadıkça asliye hukuk mahkemeleri görevlidir.

Sulh hukuk mahkemelerinin görevi ise HMK'nın 4. maddesinde düzenlenmiş; HMK'nın 383. maddesinde de aynı kanunun 382. maddesinde düzenlenen çekişmesiz yargı işlerinde görevli mahkemenin de aksine bir düzenleme olmadığı takdirde sulh hukuk mahkemeleri olduğu belirtilmiştir.

Somut olayda, dava ve talep mirasçılık belgesinin iptali ve yeni bir mirasçılık belgesi verilmesi istemine ilişkindir. Dava, ..... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2013/1965 Esas, 1939 Karar sayılı mirasçılık belgesinde mirasçı olan ..., ... ve ... hasım gösterilerek açıldığından çekişmeli hale gelmiştir. Bu nedenle mirasçılık belgesinin iptali ve yeni bir mirasçılık belgesi verilmesi istemiyle açılan dava çekişmeli yargı niteliğinde olduğundan asliye hukuk mahkemesi görevlidir.

Her iki talep yönünden de davanın esasının karar bağlanması gerekirken mahkemece yeni mirasçılık belgesi verilmesi talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.