Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2011/18716 K.2013/2503

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanık ...'in katılana ait kuyumcu dükkanına gittiği, bakmak amacıyla katılandan çeşitli ziynet eşyalarını istediği, bunları alacağına dair izlenim uyandırmak amacıyla tezgahın üzerinde bulunan çantanın içerisine koyduğu, ancak konuşarak ve başka altınları isteyerek katılanı oyaladığı, bu sırada çantanın içinde bulunan bir kısım ziynet eşyasını katılan farketmeden çantadan çıkartıp alarak, telefon görüşmesi yapmak üzere dışarı çıktıktan sonra, altınlarla birlikte olay yerinden kaçtığı şeklinde gerçekleşen eylemde, hırsızlık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanık müdafiinin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan sabıkalarından hangisinin tekerrüre esas alındığının denetime olanak verecek şekilde gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi;