Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2011/20084 K.2013/4710

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanık ile katılan arasında 1999 yılından başlayıp 2005 yılına kadar devam eden menajerlik ve hukuki ilişkinin mevcut olduğu, katılanın '...' isimli eserinin ... lisanında yayım hakkı için ... bulunan bir yayınevi ile anlaşması için sanığın aracı olduğu, ancak anlaşma neticesinde katılana herhangi bir ödeme yapılmadığı, avans olarak yapılacak olan bir kısım ödemelerin sanığa yapıldığı, sanığın da bu ödemeleri katılana aktarmadığı bu nedenle sanığın katılan ile aralarındaki ilgili hizmet ilişkisinden kaynaklanan ödeme keyfiyetini yerine getirmeyerek güveni kötüye kullandığının iddia edildiği olayda.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 19.11.2002 gün ve 272-402 sayılı kararı ile uyum gösteren diğer Genel Kurul ve Daire kararlarında açıklandığı üzere, Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 1412 sayılı CMUK'un 223/son maddesi ile buna paralel hüküm içeren ve 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 Sayılı CMK. nun 193/2. maddesinin beraat kararı yönünden dosya kapsamına göre ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağının anlaşılması hali ile sınırlı olarak uygulama yerinin mevcut olduğu,

sorgu yapılmadan mevcut kanıtlar tartışılarak delil takdiri suretiyle beraat kararı verilmesinin mümkün bulunmadığı gözetilmeden, sorgusu yapılmayan sanık hakkında delil takdirine girilmek suretiyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,