Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2011/68079 K.2013/11311

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.

Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Yukarıdaki ilkeler ışığında somut olay incelendiğinde;

Katılanın satılığa çıkardığı otomobiline alıcı olan sanığın, 1250 TL peşin para verip bakiye 6000 TL için katılana bono verdiği, vadesinde borcun ödenmemesi üzerine sanığın bono üzerine yazdığı adresten araştırıldığında sanığın belirttiği adreste hiç oturmadığı, anılan yerde uzun süredir bir kırtasiyenin faaliyet gösterdiğinin belirlendiği, sanığın borcunu katılana bu şekilde ödemediği olayda, mahkemenin "dolandırıcılık" suçunun oluştuğuna yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı TCK.nun 157/1. maddesinde hapis cezası yanında adli para cezası da öngörüldüğü halde, sanık hakkında adli para cezasına hükmedilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.