KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2012/19579 E., 2014/4394 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Mart 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Dolandırıcılık
- Hüküm
- Beraat
Karar Metni
265 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.
Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.
Somut olayda; sanığın, katılanlar ile katılan ...’u ...’ya gönderme konusunda anlaşıp, başlangıçta 3.000 Euro’nun bilahare ...’ya gidecekleri güzergahta bulunan...’ta 2.000 Euro’nun ödendiği, bu anlaşma uyarınca, katılan ...’ı, ..., ... ve ... asıllı soyadı tespit edilemeyen ...isimli bir şahıs ile birlikte ...’a gönderdiği, burada katılan ...'un ...’ya geçiş için 45 gün beklediği, bu süre sonucunda ...’ya geçemeyince geri döndüğünde katılan ...'u ...'da karşıladığı ve bu kez... üzerinden ...’ya göndermeye çaba sarf ettiği, bu çaba doğrultusunda ...’a gönderdiği,
burada da katılan ...'u gümrükten geçiremeyince ...’a geri dönmek zorunda kaldıkları iddia edilen olayda, sanığın katılanlarla aralarındaki sözleşme uyarınca katılanı ...’ya göndermek için çaba sarf etmesine rağmen elinde olmayan yasal nedenlerle gerçekleştiremediği anlaşıldığından mahkemenin sanığın beraatine ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2012/19579, K. 2014/4394, 11 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama