Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2012/3916 K.2014/186

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; sanığın, katılan şirkete ait Alsancak Mağazası’nda mağaza sorumlusu olarak görev yaptığı, 18/05/2008 tarihinde mağazada mal sayımı yapıldığı ve bu sayımda 379 adet malın eksik olduğunun tespit edildiği, sanığın yapılan bu sayım sonrasında hiçbir açıklamada bulunmadan işi bıraktığı ve kendisine noter aracılığı ile yapılan ihtara rağmen eksik malları teslim ya da tazmin etmediği anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen adli para cezası ve hapis cezası paraya çevrilmesi sırasında uygulanan 5237 sayılı TCK’nın 52/2 maddesinin gösterilmemesi suretiyle, CMK’nın 232/6. maddesine aykırılık oluşturulması,