KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2013/29727 E., 2016/3349 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Nisan 2016
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma
Karar Metni
277 kelime·1 dk okuma
Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanıkların mahkumiyetlerine yönelik hükümler, sanıklar ...., ..... müdafiileri, sanık ..... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;
1- Sanık ..... hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Sanığın yokluğunda verilip 20/02/2012 tarihinde tebliğ olunan 24/01/2012 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik, sanık müdafiinin yasal süresi geçtikten sonra yaptığı, 19/03/2012 havale tarihli dilekçesi ile vaki temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
2- Sanıklar ...., ....., ...... hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;
Şoför olarak çalışan sanıklardan .....'nın, katılan .....'den .... İlçesi'nde bulunan .... mağazalarına teslim edilmek üzere 16 ton şekeri teslim aldığı, şekerin sanık ....'nin sevk ve idaresinde bulunan araca yüklendiği, sanığın teslim aldığı malı .....İlçesi'ne götürmeyerek satmak amacıyla .....toptancılar çarşısına götürdüğü, burada daha önce tanıdığı sanıklardan..... ve......'un yardımlarıyla 20.000 TL karşılığında sattıkları olayda, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna yönelik mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Sanık ...... hakkında verilen hükmün kısa süreli olmadığı ve kısa süreli olmayan erteli hapis cezalarında TCK'nın 53. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmemiş ise de, sanığın belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasının, kasten işlenen suçtan dolayı hapis cezası ile cezalandırılmasının kanuni sonucu olması nedeniyle, bu hususun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2013/29727, K. 2016/3349, 13 Nisan 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama