Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2014/23361 K.2017/10321

Hırsızlık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın evine gelen iki bayanın mevlidimiz var gelir misin dedikten sonra, katılanın evine girdikleri ve katılanın avucuna bakarak bir şeyler okudukları, sürekli olarak Allah'tan, dinden ve ahlaktan bahsettikleri, katılanın eline makara ipini kopartıp koydukları, sonra kapatıp bir şeyler okudukları, katılanın elini tekrar açtığında ipin parça parça olduğunu gördüğü,

katılandan ailesine ait giysiler istedikleri, bunları bohçaya koyarak yine okudukları, katılana "eşine büyü yapmışlar, bozalım” dedikleri ve altınlarını istedikleri, katılanın altınları vermesi üzerine bu altınları bohçaya koyarak bir şeyler okudukları, katılana gitmeleri gerektiğini ancak kendileri gittikten sonra bohçayı açıp içindekileri alabileceğini söyledikleri, sanık ile açık kimlik bilgileri tespit edilemeyen diğer şahsın evden ayrılmasından sonra katılanın bohçayı açtığı ancak altınların alınmış olduğunu gördüğü ve sanığın bu şekilde nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunan olayda;

Sanığın yukarıda özetlenen biçimde sübuta eren eyleminin TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan “nitelikli hırsızlık” suçunu değil, aynı yasanın 158/1-a maddesinde tanımlanan “Dini inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle nitelikli dolandırıcılık” suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,