KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2017/11176 E., 2020/1416 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Şubat 2020
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Nitelikli dolandırıcılık
- Hüküm
- Beraat
Karar Metni
284 kelime·1 dk okuma
Sanık ...’ın resmi belgede sahtecilik suçundan aldığı beraat hükmü O yer Cumhuriyet savcısı ve katılan vekili tarafından, sanık ... ve sanık ...’ın nitelikli dolandırıcılık suçundan aldığı beraat hükümleri katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanık ...'ın ... ilçesinde merkez tabldot isimli yemek firmasının sahibi olduğu, sanık ...'ın ise ...'in yanında aşçı olarak çalıştığı, sanık ...'in ... isimli firmaya yapmış olduğu iş karşılığı iki adet 16.000,00 TL'lik senet aldığı, sanık ...’ın senetlerden bir tanesinin arkasını merkez tabdlot isimli firmanın kaşesini vurmak ve sanık ...’nin yerine imza atmak suretiyle cirolayarak ... isimli fırına almış olduğu ekmek karşılığında verdiği, ... firmasının da senedi katılanın yetkili olduğu kuruma arkasını cirolamaksızın verdiği,
daha sonra yapılan icra takibi esnasında sanık ...’in senetteki birinci ciranta imzasının kendisine ait olmadığını beyan ettiği, sanıkların bu şekilde üzerlerine atılı suçları işledikleri iddia olunan somut olayda; sanık ...’ın sanık ... ile gayrı resmi ortak olduklarını ve ...’in kendisine sözlü olarak verdiği vekalet uyarınca senedi iş yerinin kaşesini kullanarak imzaladığı yönündeki savunması, bahse konu kaşede kendi telefon numarasının da bulunduğu hususu, sanık ...’in savunması,
katılan beyanı ve tanık anlatımları birlikte değerlendirildiğinde, ayrıntısı Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 30.03.1992 gün ve 80/98 sayılı kararında da belirtildiği üzere, belgede sahtecilik suçlarında verilen rıza üzerine borçlu yerine onun imzasının atılmasında zarar verme bilinç ve iradesi ile hareket edilmediğinden suç kastından söz edilemeyeceğinden atılı suçların yasal unsurları itibariyle oluşmadığı gerekçesine dayanan beraat hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2017/11176, K. 2020/1416, 4 Şubat 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama