Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2017/30643 K.2021/1042

TCK'nın 204/1,53. maddeleri uyarınca mahkumiyet 2. Katılan ...'a yönelik; TCK'nın 158/1-f-son,52,53,63. maddeleri uyarınca mahkumiyet 3. Müşteki ...'a yönelik; TCK'nın 157/1,168/1,52,53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Bilişim sistemleri banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık, basit dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Gerekçeli karar başlığında suç tarihi olarak sadece resmi belgede sahtecilik ve katılan ...’a yönelik nitelikli dolandırıcılık suçlarının suç tarihi olan 29/09/2013 tarihi gösterilmiş ise de, müşteki ...’a yönelik basit dolandırıcılık suçu yönünden 11/10/2013 olan suç tarihinin de gerekçeli karar başlığına eklenmesi, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Sanığın, katılan ...’dan 29.000 TL bedelle haricen düzenlenen satış sözleşmesi ile 29/09/2013 tarihinde satın aldığı araç karşılığında, tamamen sahte olarak üretilmiş 30/10/2013 tarih ve 32.000 TL bedelli çeki verdiği, daha sonra sözkonusu aracın satışı için 10/10/2013 tarihinde gazeteye ilan verdiği, bu ilanı gören müşteki ...’un sanığı aradığı ve buluştukları, aracın satımı konusunda 11/10/2013 tarihinde anlaştıkları, sanığın, aracın ruhsat sahibinin dayısı olduğunu ve devir işlemlerinin dayısı tarafından yapılacağını söylediği, müşteki ...’dan 1.500 TL kaparo aldığı,

24/10/2013 tarihinde noterde devir işlemlerini yapmak ve aracı teslim etmek üzere anlaşarak ayrıldıkları ancak sanığın belirtilen tarihte notere gitmediği, aracı teslim etmediği, müşteki ...’un telefonlarına cevap vermeyerek ortadan kaybolduğu, bu şekilde üzerine atılı suçları işlediği iddia olunan olayda;

1- Resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanık savunmaları, katılan, müşteki ve tanık beyanları, sözleşmeler, teşhis tutanakları, bilirkişi raporu ve dosya kapsamı itibariyle sanık hakkında verilen mahkumiyet hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1, 2 ve 4. fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi’nin verdiği 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E. 2015/85 K. sayılı kısmi iptal kararının, 24/11/2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlayarak yürürlüğe girdiğinden koşulların oluşması halinde infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, işlediği suçlardan pişman olduğuna, katılan ...’ın zararının yarısını karşıladığına ve verilen cezaların fazla olduğuna, lehine olan hükümlerin uygulanmasına yönelik temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2- Dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

24/10/2019 tarih ve 30928 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin üçüncü fıkrasına “birlikte” ibaresinden sonra gelmek üzere “aynı mağdura karşı” ibaresi eklenmiş olup, anılan yasa maddesinde yapılan değişiklikle uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte aynı mağdura karşı işlenmiş olması halinde uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağının düzenlendiği dikkate alınarak, somut olayda sanığın resmi belgede sahtecilik suçunu kamuya karşı işlediği, nitelikli dolandırıcılık suçunun mağdurunun katılan ... olduğu,

üzerine atılı basit dolandırıcılık suçunun mağdurunun ise müşteki ... olduğu, bu itibarla atılı suçlar açısından mağdurlar farklı olduğu gibi suç tarihlerinin de farklı olduğu anlaşılmakla, sanığa yüklenen ve 5237 sayılı TCK’nın 157/1 maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçu nedeniyle, hükümden sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemleri yapılmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,