Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2017/38093 K.2021/5243

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Suç tarihinde Gümüşhane ili Şiran ilçesi Bahçeli köyü muhtarı olan sanığın Ankara ilinde ikamet etmekte olan katılan ile müştekiden 3367 sayılı kanun gereğince imar ve parselasyon çalışmaları sonucunda köylüye dağıtılmasına karar verilen arsa bulunduğunu ve bunu sattığını söyleyerek müşteki ve katılandan 08/09/2007 tarihinde ayrı ayrı arsa bedeli olarak 3.500'er TL aldığı daha sonra hakkındaki şikayet üzerine 2008 yılına ait onaysız makbuzlar düzenlediği ve katılan ve müştekiye verdiği akabinde 2010 yılındaki köy defterine kaydını yaptığı ancak köy arazisinden herhangi bir kısım satmadığı,

442 sayılı köy kanununa ek 7. madde ile eklenmesi hakkında 3367 sayılı yasa ve köy yerleşme alanı uygulama yönetmeliğine göre ihtiyacı olan köylülere dağıtılmak üzere imar ve parselasyon çalışmalarının yapılması, bunların köylüye satılması yönünde anılan kanunlarda köy muhtarına verilmiş bir görevin bulunmadığı,

kaldı ki sanığın bu imar ve parselasyon işlemleri başlatılmadan yaklaşık 3 yıl önce katılan ve müştekide bu işlemleri yapacağı kanaati uyandırarak ayrı ayrı 3.500 TL aldığı ve bu yol ile katılan ve müştekiyi dolandırdığı ancak sanığın katılanlardan aldığı paralara karşılık köy tüzel kişiliği ve muhtar sıfatı imzası ile makbuz vermediği gibi bunun dışında herhangi bir kamunun maddi varlığını da kullanmadığı,

bu suretle eyleminin hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırmaya tabi kılınan TCK 157. maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçu kapsamında kaldığı anlaşılmakla, basit dolandırıcılık suçundan hüküm kurulmak yerine vasıfta hataya düşülmek sureti ile uygulama imkanı olmayan nitelikli dolandırıcılık suçundan hüküm kurulması,