Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2017/3979 K.2019/1963

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...'in olay tarihinde müşteki ... ile karşılaştığında ve “ben yolcuyum, paraya ihtiyacım var" demesi üzerine önce sanığa yardım olsun diye 20 TL para verdiği, daha sonra "madem bu hayrı yapacaksan tam yap, evde biriken paranı da bana ver" dediğinde birlikte eve geldikleri, sanık ... ın dışarıda beklediği, mağdurun içeriden 100 TL parayı alarak sanık ...'a teslim ettiği, sanığın bu sefer "bu para tam değil, evdeki diğer paraları da getir" demesi üzerine mağdurun 2000 TL parayı getirerek sanığa verdiği,

sanığın "bütün parayı getirmezsen eve musibet geçer, evdeki altınları ve paraları da getir" demesi üzerine ertesi gün 3 adet yarım altını verdiği ve kredi kartından Vakıfbank ATM'sinden 1330 TL parayı çekerek sanığa verdiğini, kendisine bunlar tam olarak verilmediği takdirde Allah'ın gazabına uğrayacağını söylediğini ve evdeki altın ve ziynet eşyalarını da istediğini, evdeki yüzük,

altın seti ve bilezikleri de getirerek Sakarya caddesinde verdiğini ve böylece sanık ...'ın müştekinin dini inanç ve duygularını istismar etmek suretiyle hileli davranışlarla müştekiyi aldatıp onun zararına kendisine yarar sağlamak suretiyle atılı nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda; tüm dosya kapsamı itibariyle sanığın üzerine atılı suçun sübut bulduğuna yönelik mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.