Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/2995 K.2018/9230

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, ancak; uzlaştırmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, bankamatikten 1.000 TL para çeken katılanın yanına gelerek masasına oturduğu, kot pantolon fabrikasında çalıştığını, evinde kızların bulunduğunu, gösterebileceğini, isterse de tanıştırabileceğini söyleyerek katılanla birlikte evine doğru yürüdükleri, hakkında tefrik kararı verilen ve kimliği tespit edilemeyen bir şahsın yanlarına gelerek "bir dakika beyler, sivil polis kimliklerinizi görelim" dediği, sanığa hitaben "bu kaçıncı, utanmıyor musun" diyerek ceplerini boşaltmalarını söylediği, katılanın da cebinde bulunan 705 TL para, 1 .... ı ve .... plakalı araca ait ruhsatı verdiği, merkeze gitmeleri gerektiğini söyleyerek,

.... a geldiklerinde kendisini sivil polis olarak tanıtan şahsın yanlarından ayrıldığı ve sanığa “sen bunu camiye götür, tövbe etsin, camide de 20 TL sadaka verirsin” dediği, katılanın da sanıkla birlikte camiye gittiği, sanığın katılana abdest aldırdığı ve namaz kılmasını, tövbe etmesini, kendisinin dışarıda beklediğini söylediği, katılanın namazını kılarak camiden çıktığında sanığın olmadığını anlayarak, şikayetçi olduğunu, bu şekilde sanığın dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanık savunmaları, katılan beyanları ve dosya kapsamına göre;

sanığın eylemleri sonucu dolandırıcılık suçunun sübuta erdiği gerekçesine dayanan mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.