Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/5902 K.2020/4470

gereğince mahkumiyet

Sanığın dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, suç tarihinden önce asker arkadaşı olan tanık ...’ı telefonla arayarak yanına ziyarete geleceğini söylediği, tanığın kabul etmesi üzerine...'nın...ilçesine gittiği, yanında getirdiği bir altını tanık...a göstererek kendisinde 4.000 tane daha altın olduğunu, almak isterse hepsini satabileceğini beyan ettiği ve bu altını numune olarak tanığa verdiği, tanık...ın da durumdan dayısı...a bahsettiği,...ın ise altınları satın alabileceğini düşündüğü katılanı haberdar edip, numune altını da katılana teslim ettiği, katılanın bu altını kuyumculara göstererek gerçek olduğunu öğrenmesi üzerine,

sanığın elindeki altınların reşat altını olduğu inancıyla satın almak istediği, tanıklar ... ve ...vasıtasıyla iletişime geçtiği sanığın, 50.000 TL karşılığında 1100 adet altını vereceğini beyan ettiği, katılanın bu bedeli kabul etmesi üzerine, tanıklarla birlikte sanığın isteği üzerine ...'ya gittikleri, burada sanıkla buluştukları ve katılanın poşet içindeki 50.000 TL'yi sanığa verdiği, sanığın da reşat altınları getireceğinden bahisle araçtan ayrılıp olay yerinden uzaklaştığı; ancak, geri dönmediği anlaşılmakla;

eylemin TCK’nın 157/1. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.