Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/6896 K.2020/4981

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, ancak; uzlaştırmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Katılanın 2010 yılında avukatı olan sanığın aracılığı ile... adresinde bulunan apartman dairesini satın aldığı, sanığın katılana dairede ...isimli bir şahsın oturduğu, ancak 1 ay içerisinde çıkacağını, sonrasında da kiracı hakkında dava açtığını, 2012 Mayıs ayında dairesine çıkabileceğini söyleyerek oyaladığı, katılanın kira bedelinin ödenmesini sağlamak için ...isimli şahsa ihtarname tanzim ettiğinde, söz konusu dairede ...isimli şahsın oturmadığını, ... ve ... isimli şahısların oturduğunu öğrendiği,

katılanın ...Kaymakamlığı’na başvurarak 3091 sayılı kanun hükümleri uyarınca işlem yapılmasını istediğinde, taşınmazına herhangi bir tecavüz ve müdahalenin söz konusu olmadığını, ... isimli şahsın kira kontratı ile oturduğunu, sanığın bu evi 01/06/2011 tarihinde ...'a kira sözleşmesi ile kiraya verdiğini ve 7.200 TL yıllık kira bedelini de almış olduğunu tespit ettiği, bu şekilde sanığın dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanık savunmaları, katılan beyanları, tanık anlatımları, bilirkişi raporu, uzlaştırmanın sağlanamadığına dair rapor ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde;

sanığın katılan ile arasındaki vekalet ilişkisinden kaynaklanan işleri yapacağını söyleyerek, kiracıdan aldığı paraları uhdesinde tutması şeklindeki eyleminin, uzlaşma kapsamındaki TCK'nın 155/2. maddesinde düzenlenen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının tayininde yanılgıya düşülmek suretiyle, yazılı şekilde dolandırıcılık suçundan mahkumiyet hükmünün kurulması,