Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/7745 K.2020/5516

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, O yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, suç tarihinde müştekiye kendisini “Tarık” ismiyle tanıtarak yurt dışına işçi olarak götürebileceğini söylediği, müştekiden pasaport ve kimlik fotokopisi ile fotoğraf, sağlık raporu ve vize işlemleri için 830 TL aldığı, daha sonra paranın yetmediğini belirtip 170 TL daha aldığı, ancak daha sonra ortadan kaybolduğu, bu surette sanığın dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunan somut olayda,

Sanığın tevilli ikrar içeren savunması, müşteki beyanı, teşhis tutanağı ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında; sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair mahkemenin kabul hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında farklı zamanlarda katılandan çeşitli bahanelerle para alınması nedeniyle TCK'nun 43/1 maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.