Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/8482 K.2020/3379

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafisi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık ile müştekinin akraba oldukları, müştekinin sanığa arsa almak istediğini bildirmesi üzerine sanığın Buharkent ilçesinde bir arsa bulduğunu söylediği ve suç tarihinde müşteki ile buluştukları, burada sanığın müştekiye paraya vermesini ve petrol istasyonunda beklemesini ve kendisinin tapu sahibini alıp gelerek arsayı göstereceğini beyan ettiği, bunun üzerine müştekin sanığa 25.000 TL para vererek beklediği, ancak sanığın parayı aldıktan sonra geri dönmediği, bu surette sanığın dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunan olayda,

Sanığın suçtan kurtulmaya yönelik soyut savunmaları, müşteki beyanları, HTS kayıtları ve tüm dosya kapsamından, sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair kabul hükümde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Adli sicil kaydına göre mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.