Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/8487 K.2020/3378

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mahkemece güveni kötüye kullanma suçundan sanığın gıyabinda verilen 06/07/2018 tarihli mahkumiyet hükmü, sanığa 25/07/2018 tarihinde usulüne uygun tebliğ edilmiş ise de; sanığın yokluğunda verilen karar, Yargıtay'da temyiz yolu açık olmak üzere verilmesi gerekirken, 5271 sayılı CMK'nın 272/3-a maddesi gereğince kesin olmak üzere verildiği, Anayasa’nın 40/2, 5271 sayılı CMK’nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddelerinde belirtilen ilkelere göre; başvurulacak kanun yolu ile ilgili sürenin başlangıcının ve başvuru şeklinin yanlış bir biçimde gösterildiği, daha sonra mahkemenin 12/09/2018 tarihli ek kararı ile bu yanlışlığın düzeltildiği,

bu nedenle sanığın temyiz isteminin öğrenme üzerine, süresinde olduğu değerlendirilip, temyiz talebinin kabulüne; ayrıca sanığa atılı güveni kötüye kullanma suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Katılanın, kayden adına kayıtlı ... plaka sayılı aracını sanığa emaneten verdiği, ancak sanığın kullanmak amacıyla aldığı aracı katılana teslim etmeyerek uhdesinde tuttuğu, bu surette sanığın güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia olunan olayda,

Sanığın suçtan kurtulmaya yönelik çelişkili soyut savunmaları, katılan beyanları, tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamından, sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair kabul hükümde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Adli sicil kaydına göre mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.