Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2019/24 K.2020/9618

Sanığın basit dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığın üzerine atılı 5237 sayılı TCK’nin 157. maddesinde düzenlenen basit dolandıcılık suçunun uzlaştırma kapsamında olması nedeniyle dosyanın uzlaşma bürosuna gönderildiği ancak usulüne uygun uzlaşma teklifine rağmen tarafların uzlaşamadıkları belirlenerek yapılan incelemede;

Katılanın öncelikle işyerindeki telefonundan sonra cep telefonundan kendini polis olarak tanıtan bir şahıs tarafından arandığı, bu şahsın katılandan bankadaki parasını çekerek derhal getirmesini, bu paraların kriminalde denetleneceğini söylediği, katılanın bankada biriktirdiği 10.800 TL parayı çektiği ve telefonunu kapatmayarak telefonla yönlendirildiği optimum alışveriş merkezinin karşısındaki trafonun yanına poşet içerisinde parayı bırakması talimatına uyarak parayı buraya bıraktığı, sanık ...’nın ise bu parayı alarak ortadan kaybolduğu, bu şekilde sanığın müştekiyi dolandırdığı iddia edilen olayda;

sanık her ne kadar savunmalarında suçlamayı kabul etmediğini, aldığı paranın dolandırıcılık kaynaklı olduğunu bilmediğini beyan etse de, olay anını ve sanığın bankamatik işlemlerini görüntüleyen kayıtlara ilişkin kolluk tarafından tanzim edilen CD izleme ve tespit tutanakları, 18/07/2014 tarihli ihbar tutanağı, Ziraat Bankası yazı cevapları, katılanın beyanları, müzekkere cevapları, uzlaştırma raporu, dosyadaki tüm delillere göre;

suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla, suç tarihinde 6763 sayılı Kanun'un 14. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 158/1/-L bendi bulunmaması nedeniyle, sanığın eyleminin sanığın lehine olan 5237 sayılı TCK'nın 157/1. maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.