Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2019/464 K.2020/10719

Sanığın basit dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığın üzerine atılı 5237 sayılı TCK’nın 157. maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçunun uzlaştırma kapsamında olması nedeniyle dosyanın uzlaşma bürosuna gönderildiği ancak ancak usulüne uygun uzlaşma teklifine rağmen tarafların uzlaşamadıkları belirlenerek yapılan incelemede;

Mağdurun yolda yürürken önüne sanığın çıktığı ve adres sorduğu, mağdurun bilmediğini söylediği, bu sırada yanlarına soruşturma aşamasında dosyası tefrik edilen başka bir şahsın da geldiği, adres soran şahsın cebinden altın görünümlü bir çakmak çıkardığı, sonradan gelen şahsın mağdura altın görünümlü çakmağın çok değerli olduğunu ve yüksek miktarda fiyata satılabileceğini söylediği, sanığın ve diğer şahsın mağduru ikna etmesi sonucunda mağdurun onlara inanarak altın görünümlü çakmağı 755 TL'ye satın aldığı,

parayı da sanığa teslim ettiği, mağdurun bir kuyumcuya giderek altın görünümlü çakmağın değerini sorduğunda, çakmağın altın olmadığını ve herhangi bir maddi değerinin bulunmadığını öğrendiği, sanığın bu şekilde mağduru dolandırdığı iddia edilen olayda; sanık her ne kadar savunmalarında suçlamayı kabul etmemişse de; mağdurun beyanları, 28/09/2013 tarihli teşhis tutanağı, duruşma esnasında mağdurun sanığı fiziki olarak teşhis etmesi işlemi, kamera kayıtları, 01/10/2013 tarihli bilirkişi raporu, kolluk tutanakları, uzlaştırma raporu ve tüm dosya kapsamı gözetilerek;

sanığın üzerine atılı basit dolandırıcılık suçunu işlediği sabit olmakla hileli davranışlarla aldatarak mağdurun zararına kendi yararına haksız menfaat sağladığı anlaşılan sanığın mahkumiyetine yönelik mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.