Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2019/538 K.2020/10884

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığa atılı güveni kötüye kullanma suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, ancak taraflar arasında uzlaşma sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede,

Sanığın, katılanı olay tarihinden bir hafta önce aradığı, satmak istediği aracı almak istediğini belirterek katılanın evinin önünde buluştukları, sanığın aracı tamirciye götürüp göstereyim diyerek aracı alarak gittiği ve 40-45 dakika sonra geri geldiği daha sonra sanık ile katılanın olay günü tekrar buluştukları, sanığın parayı hazırladığı ancak arabada bir sorun olduğu, aracı yaptırıp geleceğini söyleyerek aracın anahtar ve ruhsatını alarak gittiği ve aracı geri getirmediği iddia edilen olayda;

eylemin, TCK'nın 157/1. maddesinde düzenlenen ve hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamına giren basit dolandırıcılık suçunu oluşturacağı gözetilmeden, suç vasfının tayininde hataya düşülerek aynı kanunun 155/1 maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçundan hüküm kurulması,