Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2005/8090 K.2007/2135

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili avukat ... ile davalı vekili avukat .... Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

Davacı 22.07.2003 tarihli sözleşme ile davalı kulübün futbol sahasında çimlendirme işini yapıp davalıya teslim ettiğini, bedelinin bir kısmının ödenmediğini ileri sürerek alacağının tahsili için icra takibi yapmış, itiraz üzerine açılan itirazın iptâli ve takibin devamı davasında yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı davaya cevap vermemiş ve yargılamaya da katılmamıştır. Yani davayı inkâr etmiş sayılmıştır. Takibe dayanak yapılan sözleşme kulüp başkanı Tuncay Seyranlıoğlu tarafından tek başına imzalanmıştır. Oysa dosyada mevcut davalı kulübe ait sirküler ve vekaletnamelerin tetkikinden Tuncay Seyranlıoğlu’nun tek başına davalı ... temsil ve ilzama yetkisinin bulunmadığı görülmektedir. Bu nedenle sözleşme ve içeriği hükümler

davalıyı bağlayıcı kabul edilemez. Ne var ki davacının geçersiz de olsa bu belgeye güvenerek çim saha imalâtını yaptığı tartışma konusu değildir. Bu durumda mahkemece uyuşmazlığın BK’nın 410 vd. maddeleri uyarınca vekaletsiz iş görme hükümleri dairesince incelenip imalât bedelinin işin yapıldığı tarihteki mahalli rayiçlerden bilirkişilere tesbit ettirilmesi, yapılan ödemelerin tenzilinden sonra kalan miktarın takipten sonra belirlenecek avans faizi oranında faiz yürütülmek suretiyle takibin devamını sağlamak üzere itirazın iptâline ve takibin devamına karar verilip, %40 tazminat istemi reddedilmelidir. Bu hususlar üzerinde durulmadan ihtilâfın sözleşme hükümleri çerçevesinde çözülmesi doğru olmadığından kararın bozulması uygun görülmüştür.