Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/10473 K.2016/3365

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; hırsızlık suçunun sanıklar ... 'ın tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Müşteki ...'e yönelik sanıklar ... 'ın eyleminin yol sorma bahanesiyle müştekinin yanına araç ile yaklaşıp, ardından ellerindeki belli miktarlardaki ABD dolarının kaç TL'ye eş değer olduğunu sorarak para göstermesini istedikleri ve sanıklardan ...'in parayı eline alıp baktığı sırada el çabukluğu ile içinden 600,00 TL parayı aldığı,

müşteki ...'a yönelik eylemde de müştekiye lokanta sordukları ve benzer biçimde para göstermesini istedikleri, bunun üzerine müştekinin elindeki 270,00 TL parayı gösterdiği sırada müşteki farketmeden içinden 50,00 TL'nin alınması şeklinde gerçekleşen eylemlerin, 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu ve aynı Yasa'nın 142/2-b maddesinde belirtilen “özel becerinin” elde veya üstte taşınan eşyanın alınmasına yönelik olduğu gözetilmeden, kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanık ...'nın afis veri tabanında parmak izi sorgusu sırasında ... olarak kaydı bulunduğunun belirlenmesi üzerine, sanığın pasaportu üzerinde inceleme yapıldığı ve... inceleme raporuna göre kimlik bilgisi ve fotoğraf içeren 2. sayfasının sahte olarak düzenlendiği belirlendiği halde, sanığın gerçek olan kimlik bilgileri net olarak belirlenmeden sanığın sahte olduğu belirlenen kimlik bilgileri ile hakkında mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,