Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/12764 K.2015/9000

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK hükümleri ile 765 sayılı TCK'nın karşılaştırılmasının yapılarak, 765 sayılı TCK'nın sanık lehine kabul edilerek uygulama yapıldığı, hırsızlık yapmak için gece vakti şikayetçi olan mağdura ait işyerine zarar vererek giren sanığın eyleminin hırsızlık suçunun yanı sıra 5271 sayılı TCK'nın 116/2-4, 151/1. maddelerinde tanımlanan işyeri dokunulmazlığını bozmak ve mala zarar verme suçunu da oluşturduğu ancak suç tarihi itibariyle anılan suçlar açısından 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/2. maddeleri gereğince zamanaşımı sürelerinin dolduğu anlaşılmakla,

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1, 522. (pek fahiş) maddelerine göre, hükümden sonra 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/1-b, 143. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın türü, alt ve üst sınırları bakımından, anılan Yasa'nın 7/2, 5252 sayılı Yasa'nın 9/3. maddeleri ışığında sanık yararına olması ve 5237 sayılı Yasa uyarınca yapılacak uygulamanın yeniden değerlendirme ve uygulama yapılmasında lehe olduğunun kabulünde zorunluluk bulunması,