Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/25604 K.2018/2968

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Katılanın kaybettiği telefonun olay tarihi olan 01.05.2013 tarihinden bir gün sonra sanık tarafından kullanılmaya başlandığı, 16.05.2013 tarihine kadar kullanılmaya devam edildiği, bu telefonla yaklaşık yirmi kez görüşme yapıldığı, sanığın savunmasının dosya içeriğinde tespit edilen kayıtlara uymadığı, alacağı cezadan kurtulmaya yönelik olduğunun anlaşılması karşısında, tebliğnamede yer alan sanığın kastını ispatlayacak delil bulunmadığından beraat kararı verilmesi yönündeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabul ve nitelendirmede, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 Sayılı Türk Ceza Kanununda hapis cezası ile adli para cezasının seçenekli yaptırım olarak öngörüldüğü hallerde hapis yada adli para cezasının neden seçildiğine ilişkin yeterli ve yasal gerekçe gösterilmesi gerektiği halde, sabıka kaydına göre suç tarihinde sabıkası bulunmayan sanık hakkında, neden hapis cezasına hükmedildiğine ilişkin yasal ve yeterli gerekçenin gösterilmemesi,

2-Kabul ve uygulamaya göre de; TCK 160/1. maddesinde düzenlenen kaybolmuş eşya üzerinde tasarruf suçunun yaptırımının hapis veya adli para cezası olarak seçimlik öngörüldüğü, 5237 sayılı Kanun'un 50/2. maddesinde ise; “Suç tanımında hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adli para cezasına çevrilmez” şeklindeki düzenleme karşısında, sanık hakkında kurulan hükümde hapis cezasının tercih edilmesinden sonra cezanın adli para cezasına çevrilmesi suretiyle hatalı uygulama yapılması,