Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/3288 K.2015/7771

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Hırsızlık yapılan, Telekoma ait binanın eklentisi durumunda bulunan ve etrafı tellerle çevrili boş alanın, giriş kapısının asma kilitlerinin bulunduğu gözönüne alınarak, hırsızlık olayı öncesinde asma kilidin kilitli olup olmadığının araştırılmadığı, Telekom görevlisi tespit edilerek bu hususta bilgisine başvurulmadığı,

emanet kayıtlarında bulunan 15 adet çeşitli ebatlarda kapı ve kilit anahtarlarının hurdalık bahçesi ana giriş kapısı ve bahçe içerisine kurumdan açılan kapının kilitleri ile hurdalık ana giriş kapısı ve Türk Telekom'a açılan ara kapıların kilitlerini açmadığına dair tutanak olmasına rağmen bilirkişinin hiçbir belge ve delile dayanmayan "hırsızlığın anahtarla açıp kapatarak gerçekleştirildiği" şeklindeki soyut görüşüne dayanılarak TCK'nın 142/2-d maddesiyle uygulama yapılması,

2)Tutanak tanığı ... 'ın duruşma sırasında alınan ifadesiyle keşif sırasında saptanan beyanları arasında, Telekoma ait bahçe kapısının anahtarla açılması ve olay yerinin karanlık ve yağışlı olması nedeniyle kişilerin yüzünü göremediği halde asma kilidin anahtarla açılmasını görmesi yönleriyle çelişkili olduğu, tanık ... ile diğer tanıklar ... ve ...'ın beyanları arasında suça konu araçta bulunan kişi sayısı açısından bulunan uyuşmazlığın giderilmemesi ve olayın yeterince aydınlanmaması gözetilerek diğer tutanak tanığı ... 'un dinlenilmesi gerekirken dinlenmeden eksik soruşturma ile karar verilmesi,

3)Sanıklar ..., ... ve ...'ün hırsızlık eyleminin gerçekleştiği sırada olay yerinde bulunduklarına ilişkin delil olmamasına rağmen "olay saatlerinde Samsun'da bulunan sempati gazinosunda olduklarına" dair savunmalarının doğruluğu araştırılmadan mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre,

Sanıkların eyleminin 00.30 sıralarında gerçekleştiği anlaşılmasına rağmen TCK'nın 143 maddesi hükümlerinin uygulanmaması,

Sanık ...'a ait ... plaka sayılı aracın suçta kullanıldığı anlaşılmasına rağmen TCK'nın 54. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmemesi,