Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2016/3272 K.2018/5445

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

1-Hırsızlık suçunda; menkul bir malın, sahibinin rızası dışında alınması, mal üzerinde mağdurun zilyetliğine son verilmesi, mağdurun suç konusu eşya üzerindeki zilyetlikten doğan tasarruf haklarını kullanmasının olanaksız hale gelmesi söz konusudur.

Somut olayda; işyerine müşteri gibi gelen sanığın, müştekiye bir pantolon bedeli olarak 200,00 TL verdiği, müştekinin bozuk para istemesi üzerine sanığın iki adet 100,00 TL'yi kendisine vermesini söylediği, müştekinin iki adet 100,00 TL yi kasanın önüne masanın üzerine koyduğu, bu sırada sanığın 200,00 TL'yi müştekiye vermediği; sanığın masanın üzerindeki 100,00 TL yi müştekiye göstererek 10,00 TL pantolon bedelini bu 100,00 TL den almasını söylediği, müştekinin 100,00 TL'yi kasaya tekrar koyduğu ve sanığın 200,00 TL ödeme yaptığı düşüncesi ile 180,00 TL para üzeri verdiğinin anlaşılması karşısında.

Ceza Genel Kurulu'nun 28.11.2017 gün, 2014/486 Esas ve 2017/497 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; sanığın, paraları elde ve üstte taşınan eşyaya yönelik değil masanın üzerine bırakılan paraların çalınması şeklinde gerçekleştirilmesi karşısında bu şekilde gerçekleşen eyleminin TCK’nın 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde, TCK’nın 142/2-b maddesindeki suçtan mahkumiyetine hükmedilmesi,