Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2020/850 K.2020/5225

Yerel mahkemece sanıklar hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: I-Sanık ...’ün temyiz isteminin incelenmesinde;

Mahkemenin 07/11/2013 gün, 2012/54 Esas ve 2013/1015 Karar sayılı ilamı ile sanıklar ..., ... ve ... hakkında hırsızlık suçuna yönelik mahkumiyet hükmünün, sanıklardan ... ile ...’in temyizi üzerine Dairemizin 20/11/2018 tarih, 2016/15319 Esas ve 2018/14762 Karar sayılı kararıyla bozulmasına karar verildiği, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 306. maddesi gereğince sanıklar ... ve ... yönünden yapılan bozmanın sanık ...'e da sirayet ettiğinin mahkemece kabul edildiği anlaşılmakla; sanığın sirayet nedeniyle verilen hükmü temyiz etme hakkı hukuken mümkün olmadığından;

lehe bozmadan sirayet nedeniyle yararlanan sanık hakkında, bozma sonrası ileri sürülen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi delaletiyle halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde; Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; Lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığa yargılama gideri olarak yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...‘in temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak;