Yargıtay 17. Hukuk Dairesi E.2004/4509 K.2004/6498

BORÇLAR KANUNU (818) Madde 54

BORÇLAR KANUNU (818) Madde 41

KARAYOLLARI TRAFİK KANUNU (2918) Madde 81

"İçtihat Metni"Taraflar arasındaki tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Davacı vekili; davalı Hasan'ın sevk ve idaresindeki 43 DN plaka sayılı araçla 12.6.2002 tarihinde yapmış olduğu trafik kazası sonucu idarelerine ait tesislerde hasar meydana getirdiğini iddia ederek 2.280.371.248 TL. tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar dan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı İsmet; tazminatı kabul ettiğini ancak, öncelikle sigorta şirketinden karşılanmasını savunmuştur.

Davalılar İsmail ve Hasan usulüne uygun dava dilekçesi tebliğine rağmen duruşmaya katılmamış ve savunmada bulunmamışlardır.

Mahkemece, yapılan yargılama, toplanan deliller, benimsenen bilirkişi raporu gereğince davalı Ü. Sigorta aleyhine açılan davanın HUMK.nun 185. maddesi uyarınca davayı takipten sarfınazar nedeniyle davalı İsmail aleyhine açılan davanın husumetten reddine, davalılar İsmet ve Hasan aleyhine açılan davanın kabulü ile 2.280.371.248 TL. tazminatın olay tarihi olan 1.12.2002 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan tazminat davasıdır. Haksız eylemden doğan tazminat ve bunun faiz borcu herhangi bir ihtara gerek kalmaksızın kendiliğinden doğar ve istenebilir hale gelir. Bu itibarla davacının istemi gözönünde bulundurularak haksız eylemin meydana geldiği 12.6.2002 tarihinden itibaren faize karar verilmesi gerekirken 1.12.2002 tarihinden itibaren faize karar verilmesi isabetsiz ise de, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.