KÜNYE
(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi 2011/10669 E., 2012/4286 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Nisan 2012
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
266 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi. Gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili, müvekkili şirkete kasko sigortalı araç üzerine davalıya ait Ankara Numune Hastanesi’nin dış kaplama duvarından mermer parçalarının düşmesi sonucu hasarlandığını belirterek sigortalıya ödenen 2.836.00 TL’nın ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı vekili kusura, tazminat miktarına, faize ve oranına itiraz ederek davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece toplanan delillere, benimsenen bilirkişi raporuna ve kusur durumuna göre davanın kabulüne, 2.836.00 TL’nın ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.
Dava, TTK.’nun 1301. maddesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.
Bir kamu hizmeti görmekle yükümlü davalı ...’na ait hastanenin dış kaplama duvarından mermer parçaların düşmesi sonucu sigortalı araçta oluşan zarardan dolayı idarenin sorumluluğu özel hukuk hükümlerine tabi değildir. Hizmet kusurundan kaynaklanan zararlar yönünden, idare aleyhine tam yargı davasının idari yargı yerinde açılması gereklidir.
Bu durumda mahkemece, görev kamu düzenine ilişkin olup yargılamanın her aşamasında re’sen dikkate alınacağından, davaya bakmaya idari yargının görevli olması nedeniyle dava dilekçesinin yargı yolu (görev) yönünden
reddine karar verilmesi gerekirken, işin esası incelenerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.
2- Bozma neden ve şekline göre, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2011/10669, K. 2012/4286, 9 Nisan 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama