KÜNYE
17. Hukuk Dairesi 2015/9076 E., 2018/3716 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Nisan 2018
- Mahkemesi
- Ticaret Mahkemesi
Karar Metni
268 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ...Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili, davalıların işleteni, sigortacısı ve sürücüsü olduğu aracın kazasında müvekkiline ait aracın hasarlandığını açıklayıp 10.600,00 TL'nin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı ...Ş. vekili, dava tarihinden önce davacıya 5.000,00 TL ödediklerini ileri sürmüştür.
Diğer davalılar vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkemece, toplanan delillere göre, davacının davalı ... şirketi yönünden açtığı hasar bedeli talebinin 5.000,00 TL'lik kısmı yönünden açılan davanın kabul sebebiyle kabulüne olmak üzere, toplamda 10.000,00 TL hasar bedelinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, davacının araç mahrumiyeti talebinin davalı ... şirketi yönünden reddine, davacının araç mahrumiyeti talebinin davalılar ... ve ... yönünden kısmen kabulü ile 300,00 TL araç mahrumiyeti bedelinin bu davalılardan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ...Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, trafik kazası nedeni ile araç hasarına dayalı tazminat istemine ilişkindir.
Davacı vekili dava dilekçesi ile 10.600,00 TL maddi tazminatın hüküm altına alınmasını talep etmiştir. Davalı tarafça, dava tarihinden önce davacıya 5.000,00 TL ödeme yapıldığı dosya kapsamındaki dekonttan anlaşıldığına göre mahkemece bu ödeme düşülerek karar verilmesi gerekirken davadan önce yapılan ödemenin zarar miktarından düşülmeyerek davalının mükerrer tazminat ödemesine neden olacak şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.
Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, E. 2015/9076, K. 2018/3716, 2 Nisan 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama